وگاهی فراموشی ... تنها فراموشی ست مرحم دل پرنده ، دلی که عاشق است، دلی که مست است. ای کاش، ای کاش فراموشی به همین سادگی بود. به سادگی ادای کلمه ای ۲ یا ۳ حرفی یا که نوازش کودکی. و چه تلخ است فراموشی، تلخ تر از تماشای پرپر شدن شقایق، تلخ تر از غروب آفتاب.

فراموشی نوعی غروب است، غروب خورشید امید در دل عاشق، همچون نقطه ای سیاه در آخر خط عشق جایی که دیگر راهی نیست، دیگر امیدی نیست، دیگر نور نیست و دیگر هیچ چیز خوبی معنا ندارد.

هر چیزی که روزی تسلی بخش دل پرنده بود دیگر از بین رفته پس چاره چیست جز فراموشی!

N.Z

نوشته شده در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388ساعت 15:3 توسط نیلوفر| |