شلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااامبالاخره برگشتم اول از همه یه تشکر قلمبه میکنم از اونایی که ما رو توی این مدت فراموش نکردن یه تشکر کوچولو هم از اونایی میکنم که ما رو فراموش کردن بالاخره فراموش کردن هم کار سختیهبه تمامی دانشجویان ،دانش آموزان، معلمان، محصلین ، مدرسین و خلاصه همه ی اینا نزدیک شدن به اول مهر رو تسلیت میگم

یادش بخیر روز اولی که من میخواستم برم مدرسه ساعت ۶ صبح با خوش حالی بیدار شدم که برم مدرسه از ساعت ۶ به مادر گرامی گیر دادم که زود تر بریم مدرسه هر چی مادر گرامی می گفت الان زوده باید ساعت ۸ بریم اینجانب نمی فهمیدم و همچنان می گفتم که: زودتر بریم دیگه الان مدرسه رو می بندن

بالاخره ساعت ۷:۳۰ راه افتادیم که بریم اما چون من برای خرید مانتو مدرسه دیر اقدام کرده بودم و مانتو گیرم نیومده بود پارچه گرفته بودم و به یه خانم خیاط سفارش مانتو داده بودم این خانم خیاط هم نتونسته بود مانتو ما رو به موقع آماده کنه واسه همین ما روز اول مدرسه با بلوز و شلوار رفتیم مدرسه

هیچ وقت یادم نمیره که روز اول مدرسه بچه ها چه جوری به من نگاه می کردن آخه اون جا فقط من بودم که مانتو نداشتم. مثل بقیه ی مدرسه ها توی مدرسه ی ما روز اولی که کلاس اولی ها اومده بودن مدرسه همش گریه میکردن که مامان مونو میخوایم اما من داشتم به زور مامان مو میفرستادم بره خونه تا من برم تو کلاس بشینم شاید واسه شما این کار من عجیب باشه ولی به نظر من خیلی هم عادیه والا ما از موقعی که ۲ساله بودیم میرفتیم مهد کودک وقتی هم بر میگردم به دوران ۵-۶ سالگی ام یادم میاد که مامان گرامی ام صبح ساعت ۸ می رفت سر کار شب ساعت ۹ برمی گشت منم به جای مامان پرستار بچه اونم از نوع ۲۴ ساعته با طعم بداخلاقی داشتم 

الان که بزرگ شدم وقتی که به مدرسه فکر می کنم اشکم در میاد

میخواستم واستون یه داستان کوتاه بنویسم ولی چه کنم دیگه به جای داستان خاطره اومد حالا ایشالله دفعه بعد

فعلا بای